[Review] Beyoncé - 4 [feat. Abuga]

A 3 semana de su lanzamiento, alguien ha filtrado 4, el nuevo disco de Beyoncé. Ella está histérica, y no me extraña porque vaya disco que has hecho, chavala.

No había otra manera de hacer esta review que colaborando, como buena negra, con una negra de verdad. Que también es mi primer amigo que resulta que es una diva gay sin quererlo, pero lo es. Es Abuga, del maravilloso -e instructivo- Caramelos con Pelos.

Así que ahí vamos:



1. 1+1
En directo es ridícula, en el disco aún suena chula si te piensas que Beyoncé quiere imitar a Adele. No mata pero tampoco molesta. Solo odio que no evolucione y que sean 4 notas repetidas una y otra vez.
06/10

Abuga:
No soy partidario de que se abra un cd con una balada, pero si es con esta si. Recuerda un poco a los antiguos baladones de Etta James, Aretha... y esta gente que ha envejecido y engordado cosa mala. Como lo hará ella seguramente. 7/10

2. I Care
Medio tiempo aburridillo pero con una producción cuca. Muy canción número 9 del disco pero aquí es la número 2. Imaginaos lo que supone.
05/10

Abuga:
Hola, estamos en 2001. Podría ser un descarte y el mundo seguiría siendo un lugar feliz dónde poder vivir. 4/10

3. I Miss You
Balada en plan William Orbit de todo a cien. Aburrida hasta decir basta y dedicarle más palabras me parece un insulto para cualquier otra canción del mundo.
02/10

Abuga:
Suerte que no llega a los 3 minutos porque es una puta mierda. 2/10

4. Best Thing I Never Had
La mejor del disco. Por este tema vale la pena toda esta etapa. Halo 2 con todo lo que implica: emoción, producción de lujo, lloro y una letra sobre algo que a todos nos suena: el desamor. Suerte que no tengo un duro porque si lo tuviera me habría tatuado la última frase del estribillo.
100/10

Abuga:
Una canción decente, por fin! Beyoncé, que le encanta plagiar a Cheryl ha usado el piano de Vanessa Clarton pero cambiando un par de notas para no pagar los derechos de autor. Des'ree te dió pal' pelo guapa y has aprendido la lección. Mola porque tiene subidón y esa batería falsa que tan necesaria es. 8/10

5. Party (Ft. Andre 3000)
Coñazo producido por Andre 3000 que molaba con el Bubble Pop Electric de Gwen Stefani pero no con esto. Mierda pero de la mala.
01/10

Abuga:
Funky! Sintetizadores! Otra mierda! Odio las canciones que parece que van a ser buenas, pero luego son un asco. Aquí hay una de ellas. Parece un descarte del 1r CD. Si quieres escuchar un feat bueno de André 3000 ponte el Bubble, pop, electric de la Stefani. -1/10

6. Rather Die Young
Tontería de canción romanticona y con una producción anclada en los 70, en plan soul pero sosa y tonta como ella sola.
04/10

Abuga:
Otra canción que no pudo meter en Dangerously In Love y lo hace ahora. No se puede defender en directo, reina! 4/10

7. Start Over
La otra gran sorpresa del disco. Una producción en plan Danja, es decir, muy lenta, muy Migrate, Nothing But Love, elegante, y con sintetizadores también muy suaves y sutiles. Así, sí.
09/10

Abuga:
Algo diferente, algo que no es una mierda enorme. No es nada del otro mundo, pero viendo lo que le rodea pues hace que mejore. 5/10

8. Love On Top
Love Thing de Spice Girls. Funky divertido, muy Dreamgirls, muy simpático y muy de bailarlo en un guateque de 1974. Trompetas, gritos, coros, negras... luv it!
08/10

Abuga:
El temazo del disco. Lo se, si esto es el temazo como tiene que ser el resto...Beyoncé es negra y lo lleva en la sangre, pero más negra es Jennifer Hudson, así que ha hecho una canción que parece hecha para la que perdió 40 kilos. Ideal para pasear por la ciudad mientras sonríes y vas con tus amigas (las mismas amigas negras que salían en todos los videoclips de principios del 2000). 10/10

9. Countdown
El Single Ladies 2.0 es un poco caca pero a la vez es genial. Es un guilty pleasure en toda regla, sobretodo el estribillo que es muy M.I.A. Beyoncé, cariñi, si el disco fuera así otro gallo cantaría. Ah, y las estrofas son Jumpin Jumpin.
07/10

Abuga:
Otra canción con sonido patriotico. Los coros masculinos me suenen un montón y me recuerdan a algo que no consigo saber que es. Sea lo que sea me gusta. Pero vamos. Trascentalidad musical: -1 10/10

10. End Of Time
Una balada que de pronto se vuelve una batucada. Curiosa e interesante, y diferente en un sentido positivo. Muy They Don't Care About Us de MJ.
06/10

Abuga:
¿Nos vamos de desfile? trompeticas, otra vez las mismas percusiones, pero que más da? Me encantan! El trozo que canta a 2000 por hora y le siguen las trompetitas me vuelve loco. Sigo diciendo que esta canción se creó para un desfile, posiblemente para el día de las adolescentes fugadas de casa, por lo de "Say you never let me go". 14/10

11. I Was Here
Diane Warren en todo su esplendor. Una balada de aquellas que definen carreras. Me imagino cantándola a una vieja, por esa letra en plan retrospectiva "yo estuve aqui, viví, amé..." Es brillante y es un homenaje a todos los que hemos pasado por mil penurias pero almenos significa que hemos vivido.
10/10

Abuga:
No está mal, pero tampoco está bien. Supongo que cuando le preste atención a la letra, a las de todo el disco puede que la cosa mejore, pero a simple escucha es un poco truño todo. 4/10

12. Run The World (Girls)
Pues eso, Pon The Floor con una negra histérica gritando sin sentido. Me gusta pero la odio.
06/10

Abuga:
Este se supone que es el gran tema del disco. Y no digo más na'! A ratos me gusta, a ratos la odio. Diplo, no la dejes más usar tus samples y dedícate a Nicola Roberts. :) 5/10

The day that PSN died



Me fui de puente el jueves 21. Ese mismo día, la PlayStation Network, es decir, toda la infraestructura online de las consolas de Sony, se vino abajo. Al más puro estilo 11M, las primeras hipótesis apuntaban a ETA Anonymous, el grupo este que da por culo haciendo alarde de la manifestación 2.0: desde casa con la coca cola y los ganchitos que no falten. Pero no, resulta que al final han sido Alqaeda los hackers que en su día (no hace mucho) desvirgaron a la consola y la hicieron más vulnerable que los compositores de Like A Virgin cuando se encontraron el trabuco que les inspiró la letra.

El caso es que Sony lleva una semana con Internet apagado. No puedes conectarte, ni jugar online, ni ver tus datos, ni enviar mensajes, ni comprar, ni alquilar pelis. Lo que viene siendo un drama en toda regla. Hace no mucho, un 1 de abril, el reloj interno de PS3 se volvió locatis y hizo que todas las consolas dejaran de funcionar durante un día. El mundo se puso más apocalíptico que el video de la alcantarilla de Britney, pero todo se solucionó.

Por lo visto es un tema de la seguridad en las compras, que los hackers podían acceder a todo el catálogo online gratis y claro, no está bien.

Recuerdo cuando no existía Internet en las consolas. Cuando no había trofeos, ni partidas guardadas, ni checkpoints ni nada. Sólo tu y el cartucho. La verdad es que lo recuerdo con melancolía, pero no me las voy a dar de cultureta, que eso se quede ahí y quien quiera revivirlo que se joda. Ahora los juegos son diferentes, el online ya no es solo para los FPS, ahora puedes jugar a Little Big Planet, e incluso a aventuras cooperativas como Resident Evil 5 o Uncharted 2. También adoro cuando llega el miércoles y suben contenidos, trailers, demos, juegos, pelis, y sobretodo (esto lo sabrán mis amigos de Facebook) me encanta compartirlo todo. Mis trofeos, compras, etc.

Así que espero que lo arreglen pronto, porque jugar sin internet (ya lo hice durante semanas cuando me vine a este piso) es como jugar con una mano.

Bye bye, Miss Spotify pie

Que nos quitan el Spotify!

Esta semana ha sido la del drama. Spotify anuncia lo que era bastante previsible: ahora toca pagar por escuchar música gratis en cualquier momento. El límite gratuito van a ser 10 horas. Para mí no es problema porque mi obsesión por las estadísticas de iTunes me prohibe usar Spotify más que para descubrir música que luego me bajaré si me gusta, pero sí lo es para muchos que lo usan a diario. Lo curioso? que muchos de esos casos están dispuestos a pagar. 5 euros me parece algo elevado, lo dejaría en 3, pero eso va a gusto de Mr. Spotify.

Qué pasará? se terminaran las playlist? encontraremos nuevas webs que lo hagan gratuitamente? Hasta que sean de pago también?

Creo que lo que resume bastante la situación es esta imagen:

Juda-Juda Ah Ah - Juda-Juda GAGA


Lady Gaga ha sacado nuevo single. Lista como ninguna, al filtrarse, tenía a alguien en los HQ de iTunes con el dedo a punto de pulsar "colgar en la tienda" y así ha sido.

PopJustice nos vendió una moto que no debería habernos vendido. El problema de Judas es que sigue la estela de Born This Way. Un temazo pop que te cagas, que encajaría genial en el disco de Nicole Chochonegro. Pero estamos hablando de Lady Gaga, la que tiene el récord de fans más subnormales del mundo (superando a los de Britney, hasta nosotros parecemos sensatos ahora), la mujer que es arte y provocación y controversia y profundidad y mensaje y todas esas papanachas.

Los ecos de sus antiguos éxitos (hace 2-3 años de ellos pero sentimos que ha pasado una eternidad) pesan demasiado, y no puede ser que autoplagies Bad Romance y te quede un churro superado por Poison de la mencionada Chochonegro (y volveréis a leer sobre ella). Que lo único que verdaderamente guste de la canción (junto con la divertida producción) sea el Juda-Juda Gaga que imita el RaraRomaAh de Bad Romance deja mucho que desear.

El estribillo no recuerda a Paparazzi. ES Paparazzi. Y sino intentad cantar el estribillo de esta última encima de Judas. Y el puente, ninguna sorpresa. Parón y ella hablando de tonterías. Cuando lo hacía Britney era lo peor, pero como ésta habla de tonterías y de metafísica del todo a cien, pues todos a arrodillarse.

Es muy fuerte que un tema como Club Banger Nation, del disco de Nicole Chochonegro, se mee y remee en Born This Way y Judas juntos. Estamos hablando de una Pussycat Doll, una mujer florero sin ningún tipo de interés en nada que no sea hacer lo que le dicen, que saca mejores temas que la personaja más importante del pop actual.

Pensaba que lo de Born This Way sería momentáneo, pero al final podremos extrapolar el concepto "he hecho este single en 10 minutos" al resto del disco.

A no ser que su mensaje sea sacar un disco de mierda. Toma controversia!

FRIDAY! FRIDAY! FRIDAY!


Anda que no nos gusta ni nada un fenómeno de Internet. Como a un niño un caramelo.

La última sensación en la red es Rebecca Black. Aterrorizó el mundo este último viernes, junto con el terrible terremoto en Japón (casualidad? consecuencia?) con la filtración de su vídeo Friday.

Todo es tan horrible que no sé ni cómo empezar. La canción es una soberana mierda, una especie de Ke$ha blanca, sin hablar de alcohol ni de sexo ni de nada. El problema es que todo está mal. Rebecca es fea, recoge lo peor de M.I.A. y lo peor de Lea Michele y da una rabia verla, especialmente cuando sonríe. Cuando la oyes "cantar" descubres que la máquina de tabaco del bar de la esquina muestra más emoción. Incluso cuando canta las estrofas, el autotune es tan exagerado que llegas a dudar de si la voz no es un programa en plan Loquendo. El estribillo es infernal. El tono de voz nasal que pone cuando canta "FRIDAY! FRIDAY!" se te mete en el tímpano y durante unos segundos pierdes toda audición.

La pesadilla empieza con nuestra amiga Rebecca levantándose para ir a la parada de bus. Resulta que es viernes! y sus amigos la vienen a buscar. Esos amigos también han pasado a la historia. Desde el chico que la invita a sentarse en el coche con cara de pervertido (It ain't gonna suck itself, ponía debajo de la captura en uno de los millones de memes que ya han salido), a la amiga de rosa que no sabe bailar y por lo tanto, mueve los brazos como si tuviera deficiencias mentales, o la otra amiga con cara de circunstancias.

La letra es para enmarcarla: frases como "no sé en qué sitio sentarme del coche" o "ayer era jueves, mañana será sábado y el siguiente domingo" o "fun fun fun" se colarán rápido en vuestros corazones (o en vuestros retretes). Rebecca is a songwriter, composer, artist, you know.

Para adornar el tema nada mejor que un negro conduciendo en un croma en plan 1993 y rapeando sobre absolutamente nada. Rebecca termina el vídeo en una fiesta, subida a una mesa mientras niños de 8 años la corean porque es muy divertida y sin alcohol también lo podemos pasar bien.

Ah, y por si no os lo había dicho, cada vez que la escucho me gusta más. Es el Osama Bin Laden de los guilty pleasures...

11 Cositas del vídeo de Born This Way



- Little Boots ha llamado y quiere toda su estética de vuelta.

- Mother Monster's Manifesto es el concepto más nauseabundo que he oído en lustros.

- 3 minutos para que empiece el video no es divertido.

- Llevar un bikini en un fondo negro y bailar es previsible y aburrido.

- El momento coleta Blond Ambition + tatoos de esqueleto sería creepy si no fuera porque el macho que sale con ella realmente está tatuado. Así que doblemente creepy.

- Homenaje a Futurama con el Museo de Cabezas.

- Las prótesis de la cara y hombros se notan que son prótesis. Si mutilas tu cuerpo, hazlo de verdad, no con maquillaje!

- Hay una orgía con gente y colacao.

- Homenaje a MJ (con los guantes blancos y andando como una mamarracha) y a Madonna separándose los dientes con rotring.

- No es este vídeo


- Y tampoco es este

OT 2011


Ayer tuve con Hidroboy una de esas noches en las que te ríes tanto que no sabes como no se te desencaja la mandíbula. Nos dio por ver OT, tras leer que las influencias de los triunfitos eran Damien Rice, Janis Joplin y Anthony & The Johnsons. Un OT Indie? Pues no creo, pero indio un rato, porque el freakshow del que fuimos espectadores no se ve todos los días.

Abrimos un word y empezamos a vomitar todo lo que nos venía a la cabeza. Y lo podéis leer en la entrada que ha hecho Hidroboy en su blog.

Yo sólo os digo que me he enamorado de la chica filipina, que es guapa hasta decir basta y es la nueva Britney. Lo demás son esperpentos, más divertidos, con más o menos gracia, mejor gusto en la selección de temas, pero que todos cantan como gatos siendo torturados mientras miran 2 Girls 1 Cup.

Pero lo mejor: los nombres. Una colección Pokemaníaca de nombres que jamás habíamos oído como Moneiba o Coraluna (que será ciega pero no sorda), y sobretodo la extraña presencia de las X en los nombres. Había un tal Naxxo, una Alexxa, Alexandra, Roxio (WTF?), de hecho la presentadora se llamará Pixar Rubio, aunque no sé si los de Toy Story estarán al corriente.

Además, cogen a la primera que echaron, Xeno, esto, Geno, y la meten con los demás, a sus cuarenta y tantos y con un disco (o dos) de Fórmula Abierta en el mercado. Vuelve Nina, tras su gran éxito con Marca Mía y bueno, Marco Da Silva va a terminar con las reservas de kleenex del país. Y a ver que tal se les dan las galas temáticas que han prometido.

Burlesque

Oh sí, el día de la bestia ha llegado y he sobrevivido.

Adelantémonos a todo: Burlesque me ha encantado. Es una película mala, divertida, simpática, con colorines, mariconeo y canciones agradables y sexys a su manera. Todo lo malo es lo que la hace tan interesante, interesante mientras la ves, porque luego te das cuenta del bodrio que es.

Ay mami qué será lo que quiere el negro??!!

Vamos a lo mejor: CHER. Ella sola se come la peli, incluso cuando no sale en escena. Sus frases ácidas, su actitud irreverente y sobretodo su papel de ella misma la convierten en el personaje más adorable y admirable de toda la peli. Stanley Tucci sigue encasillado en su papel de Devil Wears Prada e intentando que me dejen de gustar los hombres, pero afortunadamente Cam Gigandet, el tío bueno, me convence de lo contrario. Kristen Bell tiene un papel que hace fatal porque ella puede ser mala pero no porque sí, pero todo sea por verla en pantalla grande. Guapísima y sus playbacks al más puro estilo Britney VMA 2007 me vuelven loco.

La selección de canciones? muy interesante, cortita pero concisa, con subtítulos cuando les da la gana y sin duda alguna, la mejor actuación es la ganadora del Oscar 2011 a Mejor Canción Original: You Haven't Seen The Last Of Me. Merecidísimo. Cuando Cher subió a recogerlo me emocioné. Vale, que no ha pasado aún, pero vengo del futuro y os aseguro que será así.

A ver qué tal le va a Bionic en los charts...

Lo peor. Os lo podéis imaginar. Es rubia y mide 62 centímetros de altura. Christina Aguilera derrocha repulsión por todos los poros de cada pelo de la peluca que se empeña en llevar en una peli en la que la electricidad estática vive su apogeo con tanto pelo sintético junto. Que a los 30 segundos de peli tenga que empezar a chillar como el cerdo a punto de matarlo me quemaría por dentro, pero que lo haga en TODAS las canciones puede conmigo. Baila peor que la Britney de ahora, y sus temas no son nada del otro mundo, excepto por la de Express. Y actúa fatal y es tan odiosa que hasta su dobladora es irritante hasta decir basta. Bound To You es la peor canción que he oído desde que Nicole Chochonegro empezó su carrera en solitario y me parece aberrante que esté nominada a un Globo de oro.

Me pones un Back To Basics?

En fin, vamos a lo interesante: que es mejor peli que Crossroads? Desde luego. Pero prefiero ver 1000 veces antes una peli mala con Britney componiendo "I'm Not A Girl" en su piano urbano que a Xtina chillando una y otra vez para que le hagan caso. Lamentablemente en la peli le hacen caso. Suerte que en la vida real eso no pasa.

Cómo!??!?! que no hay más pelucas????!?!?!?

Feliz Nochebuena!!!

Papa el americano




Este finde es nuestro y por eso nos hemos recluido en casa, con pelis, juegos, series y muchas más cosas que no se pueden pronunciar aquí. Porque desde que vivimos juntos no hemos tenido un finde para nosotros dos, que nos lo merecemos, y nos viene bien recluirnos porque especialmente hoy Barcelona da miedo:

MTV Bad Romance Music Awards 2010

Afortunadamente, este año nadie ha visto los VMA. Y no nos hemos perdido nada. Presentadores insulsos, Lindsay Lohan, Eminem, Jared Leto y los premios más variados - Florence, Muse - ni siquiera los han dado en directo. Actuaciones aburridas - hasta Florence! - y previsibles. Aunque para previsibles los premios.



Ra ra oh la la, que bien:


Video of the Year: Lady GaGa – ‘Bad Romance’


Best Dance Video: Lady Gaga – ‘Bad Romance’


Best Female Video: Lady Gaga – ‘Bad Romance’


Best Rock Video: 30 Seconds to Mars – Kings and Queens’


Best Male Video: Eminem “Not Afraid”


Best Pop Video: Lady Gaga – Bad Romance’


Best Special Effects: Muse – ‘Uprising’


Best Art Director: Florence & the Machine – ‘Dog Days Are Over’


Best Hip Hop Video: Eminem – Not Afraid


Best New Artist: Justin Bieber


Best Collaboration: Lady Gaga – ‘Telephone (Ft. Beyonce)’

It's Catalunya, BITCH

Avui és un dia molt important per a la terra on he crescut i en la qual vaig nèixer, acertadament, un 11 de setembre del qual sempre estic orgullòs. Franco ha despertat de la seva tomba, invocat per una espècie de Tribunal Inconstitucional i vol convertir tot el món en una grande y libre. Vol que cada matí ens llevem cara al sol, aixequem el braç dret i ens en riguem de totes les persones que han mort pel culpa del feixisme.

Així que gràcies a una nova catalana d'acollida, farem un petit homenatge en aquest dia en el que hi haurà una manifestació molt important a la que no podré acudir:


Tots els amants
Tots aquells que creiem en la pluralitat. En defensar totes les llengües, tant la segona més parlada del món com aquella que no está ni dins les 100, la que es parla a Andorra i a l'Alguer.

Fora de la meva via
Això diuen els feixistes anclats en l'època de Paquito. Pero a nosaltres només ens poden treure a òsties.

Mostra les aixelles (si sents l'amor)
I ho duran a terme tots els manifestants aquesta tarda. Si jo fos a Barcelona hi aniria!

A prop
Així és com s'ha d'estar per a conèixer la realitat catalana. A prop. I no per veure Intereconomía, com fan al TC.

Tot és bell
Tot, les ciutats, els pobles, les regions, la cultura... el que no és bell és censurar-ho amb una actitud nazi i confonent a la resta de la població amb amenaces.

Moreneta
La nostra diva catalana, que suposem que pintaran de blanc perquè les verges no són negres i el TC segur que és ben catòlic.

Il·lusió
La il·lusió de no enfonsar cultures.

Millor que avui
Aquest és el nostre desig. Un dia millor que avui, en el qual no tinguem que manifestar-nos per poder seguir sent els mateixos, en un país en el que no se'ns retallin els drets.

Un gra massa
La Kylie ha sabut fer un disc apte per a aquest esdeveniment. Un gra massa es el que li passa a certa Espanya vella, rancia, que fa pudor de caca i de vell.

Noi Cupid
Esperem que apareguin molts d'aquests al TC i facin que s'enamorin d'alguna cosa que no sigui una única llengua i unes ganes de exterminar altres nacions.

Cercant un àngel
Tots aquells a favor de la diversitat, de la identitat, de la possibilitat de decidir democràticament (sigui quin sigui el resultat, per descomptat) sobre un mateix.

No puc vèncer aquest sentiment
I aquest títol em defineix a mi, personalment. Però estic segur que a molts d'altres també. Des de tant lluny potser m'afecta més, i mai he estat una persona molt política. Però quan et trepitjen els drets, insulten i menyspreen part de la teva cultura i, sobretot, quan inicien una nova era franquista sense que ens adonem, és quan hem d'alçar la veu. Perquè no serà fàcil callar-nos.



E3: Microsoft [Champagne for everyone!!!]

Empieza el E3, y hoy alguien se va a ir más calentito que las popstitutes a casa:



Microsoft lo ha vuelto a hacer. Se ha superado. Se ha bañado en mierda y nos ha invitado a pasar. Y claro, nosotros encantados.

Pongámonos en antecedentes. Microsoft tiene la costumbre de montar un evento antes del E3 de forma totalmente tramposa, para poder robar protagonismo a los demás y ser más, porque eso es lo que es Microsoft: MÁS MÁS MÁS.

Presentaron el Kinect, contrataron a unos Cirque Du Soleil más prostituidos que nunca, y mostraron el producto con una de fallos tremendo. Vamos a ir rápidos. El caso es que tu te mueves y el personaje se mueve. Ya hemos afrontado el hecho de que nos encontramos con lag, un retraso de un segundo que nos comemos con patatas, pero es que en la imagen que veréis ahora pasa algo extraño:


El personaje se mueve antes que el jugador! Qué significa esto? pues pregrabado, porque son así ellos.

Pues cualquiera con dos dedos de frente pensaría: bueno, ya han presentado el Natal, Kinetik o como le quieran llamar, y ahora toca hablar de JUEGOS de verdad.

Pues no. He aquí un resumen de lo que pasó ayer:


- Presentan el Call of Duty La Madre que los parió cuantos llevan ya Edition

- Presentan a Hideo Kojima, que estuvo 15 segundos exactos para presentar al productor de Metal Gear Solid Rising, con un trailer la mar de cuco:



- Presentan un juego de Crytek que prf

- Presentan Gears of War 3 con una escena de gameplay, disparos.

- Viene Peter Molyneux, el creador del microondas, a presentar Prffffable III

- Todo esto en 10 minutos porque el resto de hora y media es


- KINECT

- KINECT Sports

- KINECT Dance

- KINECT Adventure

- KINECT Mueve el menú de la consola

- KINECT No te diremos el precio, no

- KINECT Coches horribles

- KINECT Shit

- KINECT Risto Mejide

- KINECT Yoga

- KINECT Star Wars demo de mierda en vídeo pregrabado

- KINECT Tigre sonriente + niña asiática = Creepy


Más o menos fue eso. Ah, y como no tenían sorpresas que robar a los competidores, este año se han conformado con regalar una XBOX 360 nueva a cada asistente. Es más fea, mucho más pequeña, pero sobretodo mucho más fea y amorfa, pero no en plan cool sino en plan NO. Vamos, como una Oprah de pacotilla.

Decepción total. La primera conferencia que veo como jugador de Xbox 360 y no me puedo sentir más estafado. Basaré mi vida en comprarme juegos de Xbox retrocompatibles para poder jugar como una persona normal.

El vídeo de Alejandro


Ya está aquí el vídeo de Alejandro. Voy a repetir el formato de ayer, pero no sólo me da igual sino que mira, quizás lo celebro y todo.

Veamos las claves del vídeo de la Gaga que nadie ha visto y nadie ha comentado a estas alturas:

1. Steven Klein guay

2. Gaga fea, as usual, guay

3. Intro de 1 minuto sin sentido

4. Fotografía bella que te mueres, pero el contenido es una nave industrial guarra con muchas luces

5. Los bailarines parecen rusas vigoréxicas

6. La cama de X-Static Process

7. El entierro de la sardina. Ay, perdón, del corazón. Gracias por el apunte, Amy Winehouse!

8. El bajón es un rollazo.

9. Alejandro suena 234097235469206903526 veces. Sólo.

10. Va de monja con una cruz invertida en el chocho. Me gustan más los corazones parpadeantes.

11. Video alargado sin necesidad más que la de hacer su HARTE.

Cohete a tu ano


Los Vengaboys sacan single, y lo hacen lo peor posible.

1. No han vuelto con su sonido mítico (ese sintetizador que tanto servía para Up & Down, We Like to Party o We're Going to Eat Pizza)

2. Sí han vuelto en cambio con el mismo look de mierda apestosa, de colorines y hecho con atrezzo de los chinos

3. Sigue la negra de siempre. Sigue la rubia de siempre. Siguen los bailarines... wait, no, falta el del sombrero de cowboy. Oh, sin el cara mono ya no son lo mismo.

4. Sigue ácidos. Tras fomentar el beso negro con "Kiss Where The Sun Don't Shine" en los 90, ahora continuan con un cohete to Ur Anus.

5. En el vídeo sale Perez Hilton. Inserte vómito aburrido aquí.

6. La canción está coescrita con Perez Hilton. Inserte más vómito.

7. El enemigo del vídeo es Pete Burns, que ahora es una señora gorda mal operada. Conduce una nave con forma de puño, Fisto 3000, cuyo objetivo is ur anus.

8. He dicho que el vídeo es una mierda?

9. Y la canción lo es más.

10. Boo

Veamos el vídeo:




Y sí, me ha salido una entrada muy Popjustice.

I am what you are NOT

Madonna nos ha vuelto a decepcionar. Pero tristemente no es por un lanzamiento musical, sino por todo un alarde de hipocresía que roza el ridículo y que trae recuerdos de aquel agridulce 2003 en el que sacaba el mejor disco de su historia para avergonzarse públicamente de él y bajarse los pantalones ante la administración Bush.


Esta semana nos despertábamos con la triste noticia del encarcelamiento de una pareja de gays en Malawi. El delito? celebrar con una fiesta su compromiso. Ni boda ni nada, porque evidentemente no es legal. Nada más que una celebración de amor, una reunión privada. Y los detuvieron. Y ya han sido condenados a 14 años en prisión con trabajos forzados.

Madonna siempre ha defendido los derechos de los homosexuales. De hecho, ella siempre se llena la boca con recordarnos la historia de su primer profesor de baile que la animó a salir al mundo, que murió de sida. Y del total de hombres con los que se relaciona en su vida habitual, el 20% son amantes, el 5% son sus hijos y el 75% restante son maricas.

Así que era de esperar que la mujer dijese algo. No es la presidenta del país, tampoco tiene una influencia a esos niveles, pero la libertad de expresión está ahí, y ella no quiso hacer ningun public statement.

Oh sí, sí que lo decidió. Cuando condenaron a la pareja y ya no había nada que hacer.

Leamos la pantomima todos juntos:

"I am shocked and saddened by the decision made today by the Malawian court, which sentenced two innocent men to prison.

"As a matter of principle, I believe in equal rights for all people, no matter what their gender, race, color, religion, or sexual orientation.

"Today, Malawi took a giant step backward. The world is filled with pain and suffering; therefore, we must support our basic human right to love and be loved.

"I call upon the progressive men and women of Malawi—and around the world—to challenge this decision in the name of human dignity and equal rights for all."


Resumen: el mismo discurso de siempre: el mundo está mal, necesitamos luz y amor. Y no haces NADA. Es más, te esperas a que todo haya pasado para encima pavonearte de lo mucho que te importan los derechos gays.

Todos sabemos porqué Madonna calló como una puta. Todos sabemos que Madonna tiene ahí un expendedor infinito de críos a los que coger cuando se aburra con su actual amante/marido/whatever. Y si hubiese dicho algo al respecto, vete a saber cuales serían las represalias.

Ahora todos los foros de Madonna aplauden a la hipocresía con comentarios del plan "veis como iba a defenderlos?" y eso aún me enerva más. Para hacer lo que ha hecho preferiría que se quedara en casa avergonzada de su adicción a la compra de niños.

En fin, que una nueva decepción. No quita que la valore como artista y como persona en general, pero de la misma forma que ella misma dice de Malawi, Madonna también ha dado un paso atrás en el uso que podría dar a su poder mediático.

Que rima con supersonic y electronic? By Xtina

He escuchado el disco de la Mala y me encanta. Creo que le voy a hacer una microreview (porque si mi instinto no me falla, el análisis de verdad, con todas las letras, lo hará MAN ;) )

Pero de momento, como esta semana estoy un poco vago, vamos a rescatar una filtración de última hora:



Nuestra amiga Xtina tiene una palabra marcada en su diccionario. Esa palabra es annoying y la repite tres veces cada día cuando se levanta y cuando se acuesta.

Bionic, o almenos sus primeros 14 segundos, representan ese estilo de vida. Y me pone histérico. El estribillo es genial, de eso no hay duda, pero lo que sé que pegará fuerte serán los remixes featuring Pitbull etc.

RIP Natalie Imbruglia

De la misma forma que sigo a Britney desde que plantó las coletas y la faldita en 1998, puedo decir que soy fan de la Imbruglia desde que tenía 12 años. Vamos, desde que empezó. Y como buen fan, aborrezco Torn hasta la médula, porque básicamente el resto de sus canciones son mejores. Aún recuerdo cuando no pude ir al concierto que dio en Barcelona por ser tan enano.

Ayer me sentí triste al enterarme de que Natalie deja la música indefinidamente. Lo sabemos gracias a Portal Imbruglia, uno de los grupos de fans más dedicados que he visto nunca. Sus fans ya estamos acostumbrados a este trato ridículo, a no tenerla de gira nunca, a la no salida de singles ni promoción por cutre que sea, pero saber a ciencia cierta que no habrá más música por el momento, pues duele. Porque mira, lo deja Geri Halliwell y el mundo sigue, pero lo deja Natalie y me duele en el alma.

En fin, haré un breve repaso por sus discos, que son pocos, pero brillantes, y porque espero que esto sea una pausa necesaria y que pronto vuelva con nueva música, sea como sea.


Left of the Middle [1997]



Su estreno es uno de esos discos redondos y variados, como una bolsa llena de chucherías y que no sabes con cual empezar. El hit mundial Torn abre las puertas (afortunadamente, así nos lo quitamos de encima rápido) a todo un séquito de temas guitarreros, ya sea acústicos o más eléctricos. Mucha percusión y una voz dulce y limpia, sin florituras. Todos los singles fueron verdaderas joyas: la dramática Smoke, la urbana Big Mistake (con video grabado en la mejor ciudad del mundo, la que me vio nacer) y mi favorita, probablemente de toda su carrera: Wishing I Was There, con uno de los mejores estribillos de la historia. Además de todo eso, cortes elegantes como Leave Me Alone, que podría haber sido grabada en los 50, un poquito de dance en Impressed, y la segunda mejor, la que titula el disco y lo cierra y de qué forma: Left of the middle te roba el corazón y te encanta.



White Lilies Island [2001]



Y empezó la decadencia en ventas mientras mi sonrisa se dibujaba en proporción a la catástrofe en ventas. 4 años se tomó la muchacha para intentar demostrar que no era una one hit wonder. Pero a los consumidores de canciones del verano les daba igual que That Day fuese probablemente el mejor single de 2001. El álbum no podía ser mejor, y aunque nos lo vendieran como que Natalie se había vuelto indie, a mi no me la pegaban, yo ya tenía 16 años y ya sabía lo que era un disco indie y eso no lo era. Era, en cambio, una colección inmejorable de temas, mucho más acústicos, mucho más guitarreros, mucho más ruidosos, dónde se oía más a Nat en todos los sentidos. Los singles, de nuevo, excepcionales: Wrong Impression fue todo un hit por ese rollito folk flipado que tanto gusta, pero a mí me robó el corazón Beauty on the Fire, que compite en perfección con Wishing... Una producción excepcional y un estribillo de muerte, sumado a un remix explosivo de Junkie XL me justificaron la espera. El resto del disco era un regalo para los oídos, desde la preciosa Do You Love a la triste Goodbye, el sonido limpio que te esperas tras ver la portada se cumple a la perfección. Y no quiero dejarme de mencionar Hurricane y Come September.



Counting Down the Days [2005]



A veces tengo la sensación que los discos de Natalie son como una temporada de 24: más de lo mismo, pero más, mucho más, y mucho mejor, y dando un paso pequeño pero firme en comparación a lo anterior, manteniendo ese límite entre mejorar lo anterior y ser lo suficientemente diferente para ver que el tiempo no pasa en balde. Y es que tras escuchar Starting Today y ese disparo de optimismo directo al corazón no hay quién pueda decir que esta chica no vale. El disco le trajo también un hit, porque ella tendrá flops, pero almenos de cada álbum podemos sacar algo. Y todos recordamos Shiver y ese video de espía rumana tan molón. Hubo otro single, el que titula el álbum, y se quedó sin salir Sanctuary, que podría haberla ayudado, o no, pero es un temazo animado, con alarmas y todo. En el lado uptempo también está Satisfied o Perfectly, aunque en este caso las baladas ganan por goleada, con dramones como When You're Sleeping (brillante es poco), Come On Home o I Won't Be Lost. También destaco una cara B muy cuca, Only You, que me tiene loco desde la primera vez que la escuché.



Glorious [2007]



Porque mencionar un Greatest Hits que trae 4 bonus tracks insoportables? porque una sola canción, un solo single, una sola palabra: Glorious, justifica toda una carrera. Y quién no sea fan de ella que tire la primera piedra.









Come To Life [2009]


Y 2009 llegaba esperanzado, Natalie se lo curraba y sacaba nuevo disco. El primer single, Want, una bomba de relojería compuesta por Chris Martin. A medio camino entre el dance y el pop-rock, venía a ser un Human más modesto, pero a fin de cuentas un Human. La desastrosa campaña de márketing ha hundido antes del lanzamiento un álbum perfecto, que empezaba con lo que pensamos todos ahora: My God. Curiosamente, todas menos las dos últimas canciones tienen una palabra como título, así nos encontramos con la divertida Lukas, dedicada a su perro, la dramática Fun que me recuerda a Sober de la Clarkson, o el que tenía que haber sido el siguiente single: Scars, una balada acústica que no necesita más que la voz de Nat y la guitarrita. También se nos pone un poco Pussycat Doll en Cameo, lo cual siempre es de agradecer y despide el disco (y de momento, su carrera) con la canción que se une a mis dos favoritas: Wild About It. Un alegato a disfrutar de todo como si fuera la última vez. I wanna let the circus take me away. De acuerdo, pero vuelve pronto. :_(

Untitled


Hace unas semanas escribía una entrada sobre lo mal que me lo habían hecho pasar por un trabajo que había salido regulero (al final no sé si se consideró que toda la culpa era mía, pero el que se llevó la bronca fue igual).

Pues eso no es nada comparado con lo que me pasó el viernes pasado. No voy a explayarme demasiado porque no es muy interesante y no quiero aburrir, pero el caso es que yo estaba trabajando en un proyecto, y el viernes a las 13 (salía a las 14) me enteré que se tenía que presentar ese mismo día y que lo que llevaba hecho durante 2 semanas no servía de nada porque no tengo criterio.

Lo reconozco, la culpa fue mayoritariamente mía por ir haciendo y consultándolo con mis jefas, pero sin pensar en reunirnos para ultimarlo todo y ver cual era el progreso. Sólo me limitaba a preguntar cosas concretas, pero el conjunto final no les gustó. Me tuve que quedar hasta las 17 (llevaba desde las 8 en el despacho, sin comer) y me cayó la bronca del siglo. Menospreciaron mi trabajo, a mí, se me soltaron mocos en plan sarcástico y frasecitas del tipo "ya no me fio de tu trabajo nunca más" o "me lo miraré y uy como no esté bien...".

Salí a las 17, hecho polvísimo y por primera vez en mi vida rompí a llorar como un crío. De la rabia, de la impotencia, del poco sentido que habían tenido mis explicaciones, educadas y cargadas de responsabilidad, reconociendo mi culpa. Aún y así, iba andando por la calle Aragó con los ojos encharcados, sin ganas ni para ponerme música (y quién me conoce sabe que eso es grave).

Tampoco tuve fuerzas para irme a casa en ese estado, y tuve que ir a ver a Alex a la tienda y ahí fue cuando me derrumbé del todo. Suerte de él que me animó (seguro que se quedó flipando, porque en los casi 7 años que llevamos juntos quizás me ha visto llorar en serio 1 o 2 veces) y ya me dejó con mucha más fuerza para seguir e irme a casa a descansar un poco.

Soy imperfecto, pero de calle. Todos lo somos, pero creo que yo un poco más de lo normal. Pero creo que compenso esa imperfección con un buen trato a los demás. Soy un poco como Britney: no tengo muchas luces, no soy un cerebrito ni un máquina ni un crack en todo lo que me gusta hacer, pero tampoco nadie tiene muchas quejas de mí. Intento estar contento y contagiar esa sensación a todos los que me rodean. Por eso, cuando llega un día en el que se me echa a la caballería encima de las peores maneras posibles, haciendo hincapié en lo mal que me sentiré (nunca he entendido qué tipo de empuje para trabajar mejor es dar miedo y hacer sentir a la gente mal e incómoda) no puedo más y me derrumbo.

Reconozco mis errores, reconozco mi culpa y sobretodo reconozco mi puesto en la jerarquia (tres asignaturas en la carrera se encargan de enseñarnos muy bien lo que es delegar y lo que un buen jefe ha de hacer, igual que un buen subordinado). Pero una vez las cosas salen mal, yo creo que lo mejor es poner buena cara y currárselo. Lo intenté, me quedé 3 horas más, pero no sirvió de nada. Me fui a casa con la frase "me has dado el fin de semana" cuando la verdad es que yo tampoco lo he pasado muy bien.

Suerte de Alex, Final Fantasy XIII, Jack Bauer, Taylor Swift, Lady Gaga y los hermanos Winchester, que han conseguido evadirme un poco. Pero hoy es lunes y no sé como se presenta mi vida. En parte me muero por saber qué me espera, sólo sé que voy a currar como el que más y con una sonrisa en la cara, porque ya lo dice Whitney: No matter what they take from me, they can't take away my dignity. Ea.